“Die nacht gaat de klok een uur vooruit vanwege de zomertijd. Het zorgt bij mij voor stress, want er wordt zomaar een uur van mijn kostbare tijd om te slapen afgepakt. Weer een extra uur rust dat ik nog ergens moet inhalen.”
Het is een fragment uit mijn boek ‘Heb je mij gezien?’ waarbij mijn dochter precies 2 weken oud is. Ik heb dan 7 nachten niet geslapen en 7 nachten telkens een paar uurtjes met slaapmedicatie.
Ik heb het gevoel dat mijn lijf compleet overhoop ligt. In mijn hoofd is het een enorme chaos en ook alle fysieke systemen in mijn lichaam lijken niet goed meer te werken.
Ik begrijp er helemaal niets van, maar ik weet wel dat het helemaal niet goed met me gaat.
In een poging om grip te krijgen op de situatie, ga ik allerlei mensen en dingen, zoals de zomertijd, de schuld geven van hoe het met mij gaat. Hoe haalt de wereld het in zijn hoofd om zomaar de tijd te veranderen!?
In mijn eigen hoofd ben ik boos op van alles en iedereen. Maar met een beetje redelijk verstand dat er nog zit, weet ik dat het nergens op slaat en zinloos is. Bovendien heb ik helemaal de energie niet om mijn boosheid aan de buitenkant te laten zien. Dus het wordt steeds voller in mijn hoofd.
Uit vele andere verhalen van moeders met een postpartum depressie, weet ik ook dat die boosheid en het zoeken naar een schuldige vaak op zichzelf gericht zijn. Ze zoeken allerlei oorzaken bij zichzelf die hebben geleid tot deze situatie en ze vinden zichzelf een slechte moeder. Ze gaan zichzelf verwijten maken en nog harder hun best doen of juist alle zorg aan anderen overlaten, omdat die het beter zouden kunnen.
Wees dus mild voor vrouwen die net moeder zijn geworden en boosheid laten zien richting anderen of zichzelf. Er is een grote kans dat het een wanhopige poging is om houvast te vinden in een heftige tijd.