Ik heb eindelijk mijn kind in mijn handen, maar het voelt alsof ik in een zwart gat ben gevallen. Ik slaap niet, ik eet nauwelijks, mijn lijf staat de hele tijd “aan” en ik ben ontzettend angstig, maar ik weet niet waarom. Waar blijft dat moedergevoel?
Ik voel me zo onbegrepen en de angst blijft daardoor toenemen. Iedereen zegt dat het gewoon wat tijd kost, maar ik geloof het niet meer.

Uiteindelijk word ik doorverwezen naar een behandelaar die hierin gespecialiseerd is. Dan pas voel ik mij gehoord, gezien en begrepen. Er is namelijk echt iets aan de hand: een postpartum depressie. Met de juiste behandeling word ik daarna vol vertrouwen de moeder die ik wil zijn.

Op dat moment komt bij mij het besef: het is niet nodig om zo lang met deze onbegrepen gevoelens rond te lopen. En ik besluit dat ik andere moeders hierbij ga helpen.

Ik schrijf het boek ‘Heb je mij gezien?’ en ik volg meerdere opleidingen om echt van betekenis te kunnen zijn voor vrouwen die depressieve gevoelens hebben na hun bevalling.

Ik gun moeders dat ze:

• snel begrepen worden in hun gedachtes en gevoelens
• weten dat ze zich niet aanstellen
• zich niet schuldig voelen over de depressie
• vertrouwen hebben dat ze weer helemaal herstellen
• ook tijdens de depressie fijne momenten met hun kind ervaren

Ik weet hoe moeilijk het is om woorden te geven aan alles wat je ervaart.
En hoe lastig het is om door te gaan en weer lichtpuntjes te vinden.
Ik help je om ook steun vanuit je omgeving te krijgen, want je hoeft het niet alleen te doen.

Vol aandacht ben ik er voor jou en luister ik naar je verhaal.
Ik hoor wat je zegt, maar ook wat je niet zegt. Ik help je om je gevoelens en angsten te uiten. Dat is spannend, maar ook heel bevrijdend als je er niet alleen mee blijft rondlopen. En het levert je nieuwe inzichten op.

Dansen is iets dat ik mijn hele leven al doe. Ik ging van ballet door naar stijldansen en daarna naar latindansen. Voordat ik moeder werd, was ik ieder weekend op de dansvloer te vinden.
Tijdens mijn depressie dacht ik dat het voor mij niet meer mogelijk zou zijn om ooit nog dansend door het leven te gaan.

Maar ik verzamelde moed en mensen om mij heen om samen weer buiten de deur te komen.
En ik ontdekte hoeveel het energie het mij gaf als ik weer iets voor mijzelf deed dat ik voorheen leuk vond. Mijn angsten namen af en mijn zelfvertrouwen groeide, zodat ik weer kon dansen op de dansvloer en óók daarbuiten.